Problematyka

„Boska komedia” uznawana jest za na najwybitniejsze dzieło autorstwa Dantego Alighieri. Pisał ją on przez blisko dwadzieścia lat. W dziele udało mu się zawrzeń niemal pełen obraz średniowiecznego świata, razem z jego przesądami, wierzeniami, obawami, radościami. Dante umieszcza w „Boskiej komedii” wiele postaci, będących filarami europejskiej kultury – zarówno mitycznych jak i żyjących naprawdę. Poeta zamieszcza również postacie z kręgów kultury antycznej jak i judeochrześcijańskiej.

Dzieło Dantego zawiera w sobie ogromną liczbę odniesień, zarówno do współczesnego dla niego świata średniowiecznego, jego kultury, specyfiki oraz światopoglądu, jak i do kultury świata antycznego, który Dante szczególnie ceni jako świat, w którym ludzie znali wartość sztuki i kultury.

W każdej pieśni Dante umieszcza mnóstwo alegorii, metafor. Pieśni przesiąknięte są głęboko symboliką. „Boska komedia” to summa średniowiecznego spojrzenia na świat.
Oprócz wymiaru ogólnoludzkiego, religijnego , filozoficznego „Boska komedia”, to także opis wędrówki jednego człowieka, który jak wszyscy: cierpi, kocha, popełnia błędy.

„Boska komedia” jest również zapowiedzią nowej epoki – renesansu. Posiada wiele cech nowej epoki – jest napisana językiem narodowym, dzięki olbrzymiej ilości nawiązań do kultury antycznej, często wydobywa na światło dzienne piękno sztuki i kultury starożytnej.

Źródło: streszczenia.pl